Krasnodębska-Urbanyi Zofia

córka Zygmunta Gabriela Urbanyi (1872-1937) – pedagoga, skrzypka, dyrygenta i kompozytora i Jadwigi Stroińskiej – nauczycielki muzyki i chórmistrzyni szkół bydgoskich. Siostra Zbigniewa (1931-2004) dziennikarza sportowego, pisarza, żeglarza.
Dyrygent symfoniczno-operowy i chórmistrz, profesor zwyczajny Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Po rocznej pracy pianisty-solisty w Orkiestrze Symfonicznej Filharmonii Pomorskiej (1954/55) i po dyplomie z fortepianu w klasie Lucjana Galona w PSM II st. w Bydgoszczy (1955), podjęła studia w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie dyrygentury symfoniczno-operowej prof. Stanisława Wisłockiego (dyplom w 1961 r.). Już po II roku studiów wstąpiła do Teatru Wielkiego w Warszawie jako dyrygent chóru i asystent dyrygenta, a następnie chórmistrz – kierownik Wielkiego Chóru Mieszanego TW.

Równolegle, w 1966 roku, założyła pod egidą Jeunesses Musicales Warszawski Zespół Madrygałowy I MUSICI CANTANTI (pierwszy w Polsce po wojnie tego typu zespół), z którym m.in. dokonała polskich prawykonań: Claudio Monteverdiego Ballo delle Ingrate, Banchieriego opery madrygałowej La Pazzia Senile (na estradzie Filharmonii Narodowe i w formie scenicznej w TVP) oraz licznych polskich prawykonań muzyki dawnej wokalnej i wokalno-instrumentalnej (Dufay, Cavalieri, Gabrieli, Jannequin, Le Jeune, Monteverdi, Waelrant etc.), a także utworów współczesnych, jak np. prawykonanie znakomitego Stabat Mater Romana Padlewskiego na Festiwalu Muzycznym w Bydgoszczy (1968).

W 1972 roku przeniosła się do pulpitu dyrygenckiego w Państwowej Operze we Wrocławiu. Jako etatowy dyrygent przygotowała tu w okresie 1972-1980 siedem samodzielnych premier operowych, w tym światowe prawykonanie świeżo odkrytej opery Antonio Vivaldiego La Verita in Cimento, wprowadzając następnie tę pozycję na scenę kameralną Teatru Wielkiego w Warszawie (premiery: Wrocław 1979 r., Warszawa 1981 r.), i prowadząc ją jako gościnny dyrygent do końca roku 1984.
Kontestując metody artystycznego kierowania Teatrem, odeszła z końcem sezonu 1979/80 z Opery Wrocławskiej, przenosząc się do Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego, gdzie pracuje do chwili obecnej, pełniąc funkcję kierownika Katedry Chóralistyki i Prowadzenia Zespołów. Jest autorką utworów chóralnych do tekstów Norwida i Baczyńskiego. W 1986 roku stworzyła we Wrocławiu Chór Duszpasterstw Akademickich Szumiący Jesion i zainicjowała w 1988 roku działalność koncertową Chóru Akademii Muzycznej, który nazwała Feichtinum na cześć pierwszego rektora uczelni, ks. prof. Hieronima Feichta.

W lipcu 1993 roku otrzymała z rąk Prezydenta Rzeczypospolitej Lecha Wałęsy tytuł profesora sztuki muzycznej. Otrzymała Nagrodę Ministra Kultury I stopnia (1991, 1993, 2002), i Ministra Edukacji Narodowej (2001, 2002), Medal Komisji Edukacji Narodowej (2000), Nagrodę I stopnia Rektora Akademii Muzycznej (1997, 2001).

Od 1977 roku figuruje w Who is Who in Music (Cambridge, Wlk.Brytania), w Who is Who in the World (Raleigh,USA), gdzie jest też członkiem Board of Governors w American Biographical Institute, w encyklopedii Współcześni Uczeni Polscy, w „Kto jest Kim we Wrocławiu” etc.

Copyrights © 2011 Biblioteka Główna Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego
Projekt i realizacja: Strony Internetowe OH! Studio